Einde Oxford komt langzaam in zicht..

Waar we normaal gesproken per week hoogstens een a twee (sim)vluchten doen, heb ik er voor deze week alweer vier opzitten. Eergisteren heb ik m’n tweede vlucht gemaak; Bristol Filton – Oxford. Een mooie vlucht met boven het wolkendek een stralende zon. Op Filton vervolgens twee keer een rader vectored ILS (Instrument Landing System) gedaan en een touch & go op de 90 meter(!) brede runway. (ter vergelijking, die op Oxford is slechts 30 meter breed).

Vervolgens gisteren mijn laatste simvlucht gedaan. Onder andere het oefenen van nog een paar procedures en wat general handling (het bekende stalls, compass turns en unusual attitude recoveries).
En zojuist ben ik terug van een vlucht naar Birmingham International Airport waar ik ook een ILS Approach heb gedaan. Om je heen hoor je daar ook de grote toestellen zoals van KLM die toevallig net voor ons was vertrokken.

(Birmingham International)

Morgenochtend, als de zon net op is vlieg ik naar de kust, Bournemouth voor een radar vectored NDB (Non-Directional Beacon) en vervolgens terug naar Oxford voor een ILS procedure.

Als het goed is heb ik na deze vlucht nog vier vluchten te gaan voordat ik de 170A mag doen. De 170A is eigenlijk hetzelfde als de IRT (Instrument Rating Test), maar dan met een examinator van Oxford. De 170A moet je halen voordat je de IRT mag doen.
En houdt de IRT in dan? De IRT is een vlucht die je in je eentje uitvoerd naar een vliegveld die door de examinator wordt bepaald. Meestal moet je hier dan een ILS Approach doen gevolgd door een go-around op veilige hoogte (je land dus niet). Na deze go-around krijg je een gesimuleerde engine failure. Na de juiste procedure hiervoor te hebben uitgevoerd vlieg je door naar je gesimuleerde alternatieve vliegveld waar je een NDB-hold doet met daarna een NDB-procedure op een enkele motor (de tweede motor staat niet helemaal uit). Na een touch & go op het desbetreffende vliegveld moet je nog wat general handling doen, waarna dit het einde is van de test.
De IRT is, naar wat men zegt, de meest stressvolle en moeilijkste test die je krijgt in de opleiding.
De ILS en NDB-procedures zijn standaard procedures van hoe een vliegtuig aankomt bij een vliegveld en vervolgens land met genoeg seperatie tussen eventueel andere arriverende of vertrekkende vliegtuigen in.

Morgen dus vroeg m’n bed uit, en ‘s middags tijd voor het weekend! Als het volgende week weer zo’n volle week wordt kan ik hier binnen twee tot drie weken wel klaar zijn. Dat mag ook wel want de meesten uit onze klas hebben hun 170A/IRT binnenkort of al gehad..

Sneeuw in Oxford

Na de enorme sneeuwval in Londen, was dan gisteren Oxford aan de beurt. En ook vandaag viel er nog een behoorlijke hoeveelheid bovenop de witte laag die er al lag. Hoewel het hier niet zo erg is als in Londen, is de landingsbaan dicht en wordt er dus niet gevlogen. Ook veel instructeur kunnen niet of pas later komen vanwege de ondergesneeuwde wegen.

Gisteren had ik dan toch nog het geluk dat onze instructeur in de middag naar het vliegveld was gekomen om de geplande simvlucht iets later op de middag te doen. Inmiddels was dit mijn vijftiende simvlucht, wat er nog vijf te gaan geeft. Qua ‘echte’ vluchten staan er in totaal tien op de planning. Hiervan hebben we er nog maar een gedaan. Dit omdat onze instructeur liever eerst zo goed als alle simvluchten gedaan wilt hebben, voordat we deze in het echt uitvoeren. Hierdoor wordt vooral het praten tegen luchtverkeersleiders een stuk makkelijker aangezien dit al volop in de simsessies geoefend is.

Waar de sneeuw in de ochtend nog fris en knasperig was is het inmiddels veranderd in een vieze natte drap waar je liever niet te lang doorheen wilt lopen. De voorspelling is dat het misschien zondag en maandag nog sneeuwt, maar dat het daarna toch opklaart. Want ook al ziet het er altijd leuk uit als het sneeuw, qua vliegen schiet het er hier niet echt mee op..

Sedona Airport

Vanmiddag vond ik nog een filmpje van de tijd in Amerika. Het is van het vertrek van een van Arizona’s mooist gelegen vliegveld; Sedona Airport.

Het jaar 2009

Na twee weken lekker thuis met familie, vriendin en vrienden kerst, oud en nieuw en toch ook een beetje vakantie te hebben gevierd zijn we nu weer een week hier terug op het vliegveld in Oxford. Terug om af te maken waar we iets meer dan een jaar geleden in november 2007 aan zijn begonnen; de papieren halen tot commercieel vlieger.
Gelukkig zijn we al aardig op weg, en hebben we de groundschool papieren en het CPL (Commercial Pilot License) al binnen. Wat nu nog rest is de Instrument Rating en de MCC (Multi Crew Course).

Het jaar 2008 was dus het jaar van het halen van de groundschool hier in Oxford. Waarna ik in Arizona voor het eerst zelf vloog in een eenmotorig toestel, een geweldige ervaring. Vervolgens alle toetsen tussendoor haalde met op het eind de CPL.
Verder ook een aantal tripjes gemaakt; onder andere naar Las Vegas met een paar jongens van school en later een tweede keer met Judith; op het strand heb gelegen in San Diego; de Grand Canyon heb gezien vanuit een helikopter; meerdere keren heb gegeten en gevlogen in het prachtige Sedona en met m’n ouders onder andere door een mooi stukje natuur gereden genaamd de Apache Trail.

Om terug te komen in 2009 wordt dit dan ook het jaar van het afronden van de opleiding en het hopelijk vinden van een baan bij een airline. Hoewel de luchtvaartindustrie op dit moment zeker niet zijn hoogtepunt beleefd, en de meeste airlines de aannames tijdelijk hebben stop gezet houdt ik het vertrouwen er in. De verwachting is dan ook dat rond maart de meeste maatschappijen weer beginnen met aannemen, en de luchtvaart verder gaat met zijn enorme groei waar het mee aan het beginnen was.

Terug naar januari. Afgelopen maandag mocht ik gelijk in de simulator een vlucht vliegen en laten zien dat alles toch nog wel een beetje was blijven hangen na de vakantie. Woensdag had Jurrien zijn eerste ‘echte’ vlucht hier in het Engelse luchtruim. Natuurlijk zat ik achterin, erg gaaf om boven de wolken te vliegen en toch de goede kant op te gaan.
Donderdag stond ik ingeplanned voor dezelfde vlucht, maar helaas; Bij de checks vooraf kwamen we erachter dat er een schroefje op de motor mistte. Tegen de tijd dat dit er weer ingedraaid was door de monteur waren we ons slot* om te vertrekken kwijt. Er was nog een mogelijkheid om een uur later te vertrekken, alleen zag het weer er tegen die tijd niet meer goed uit. Ook vrijdag was het weer de beslissende factor niet de lucht in te gaan.
De vlucht is nu verschoven naar dinsdag, maandag schijnt het namelijk ook niet echt een topdag te worden met de bewolking. Vandaar dat ik maandag dan een vlucht in de simulator doe.

Voor de liefhebber nog een beetje statistiek. Sinds ik dit weblog ben begonnen in oktober 2007 heeft het tot op de dag van vandaag 2.837 bezoeken mogen ontvangen van 940 bezoekers die samen 10.700 pagina’s hebben bekeken. Ongeveer een derde van jullie wist het adres zelf in te typen, een ander een derde vond hem via bijvoorbeeld google, en de laatste een derde bezoeken kwamen via een ander site hier terecht.
Hoewel dit toch wel een redelijk aantal is blijft het altijd leuk om reacties te lezen, bedankt dus daarvoor!

Nogmaals iedereen een geweldig 2009!

* Slot: Vanwege het drukke luchtruim hier moet er voldoende tijd zitten tussen aankomende- en vertrekkende vluchten, vandaar dat je meerdere zogenoemde tijdperiodes moet inboeken voor een vlucht. Dit is onder andere voor vertrek, aankomst en delen tijdens de vlucht.

Home for Christmas

Eerste kerstdag, en ik schrijf dit stukje lekker vanuit thuis in Leidschendam. Afgelopen week was het tijd voor de laatste simvlucht voor de kerstvakantie. Helaas had ik, net als een aantal anderen inmiddels, een griepje opgelopen waardoor ik me echt beroerd voelde en m’n vlucht heb moeten afzeggen. Maar die ene vlucht kan ik in het nieuwe jaar natuurlijk inhalen.
Nu dus lekker thuis om kerst te vieren met iedereen. Even geen vliegtuigen om me heen, geen procedures en geen belabberd avondeten. Want dat is nog altijd niet best in Landford Hall, en blijft thuis toch het lekkerst.
Volgende week na oud en nieuw moeten we pas weer terug zijn in Oxford. Dan heb ik nog 16 simvluchten te doen, en 10 ‘echte’ vluchten in de Seneca voordat de 170A en IR kan doen. Meer daarover later. Tot dan dus een gezellige tijd thuis in Nederland!
Iedereen een hele fijne kerst en gelukkig nieuwjaar natuurlijk!!

FOF Week + Wings uitreiking

Na een week vakantie te hebben gehad was het weer tijd voor het volgende onderdeel in de opleiding. Het voornamelijk instrument vliegen in Engeland, om uiteindelijk de Instrument Rating (IR) te halen.
Maar eerst was het tijd voor een goed aantal basis principes die je tegen komt straks als First Officer. Hiervoor is de First Officer Fundamentals week. In deze week kwamen meerdere captains van British Airways presentaties geven. Ontzettend nuttig. Aan het einde van de (anderhalve) week kregen we nog twee dagen New Bucks Uni en informatie over het vliegveld hier, en wat anders is vergeleken met Goodyear.

Als afsluiting was er de uitreiking van onze wings geplanned. De beloning na het behalen van het Commercial Pilot License.

Afgelopen week hebben Jurrien en ik onze nieuwe instructeur ontmoet. Zeer vriendelijk en iemand die zijn zaken zeer goed kent. Verder hebben we nu ook beiden 1 simvlucht gevlogen. De simulators hier zijn een stukje anders dan in Goodyear, maar vliegen verder uitstekend.
Als alles volgens planning verloopt gaan we uit Oxford weg tegen het einde van februari, met onze IR rating natuurlijk!

Commercial Pilot

Afgelopen vrijdag alweer stond ik dan eindelijk ingeplanned om het examen af te nemen waarvoor we eigenlijk al die tijd in Goodyear hebben gezeten. Het Commercial Pilot License (CPL).
Dit twee uur durende examen bestond voornamelijk uit VFR (visueel) vliegen, en een klein stukje IFR (instrument vliegen).
Om te beginnen moest ik vanaf Goodyear een route plannen en vliegen naar een bepaalde plek in de omgeving. Ongeveer op 2/3 van de vlucht kreeg ik een gewijzigde eindbestemming, waarbij ik dus in de lucht de benodigde dingen moest berekenen om daar te komen. Verder moet je natuurlijk binnen een bepaalde tijd dan op dat punt zijn en het identificeren.
Dit verliep allemaal uitstekend waarna er enkele instrumentzaken getest moesten worden. Dit gebeurt met een soort grote hoed/pet op, waardoor je niet naar buiten kan kijken, maar alleen op je instrumenten. Hierbij onder andere steep turns en het vliegen met enkele instrumenten bedekt.
Vervolgens mocht de hoed af en kon ik weer naar buiten kijken. Nu moest ik enkele stalls doen, unusual attitudes en een paar navigatie oefeningen.
Na dit allemaal stond ineens m’n rechter motor gesimuleerd in de brand, de benodigde procedure uitvoeren dus; de motor helemaal uitzetten en een noodduik maken waarna de brand weer ‘uitging’.
Inmiddels zaten er al zo’n twee uur op en was het enige wat ik nog moest doen enkele touch and go’s, een normale, een met slechts een motor en een go-around met een motor.
Terug op Goodyear kreeg ik te horen dat ik een pass had. Hier ben ik enorm blij mee natuurlijk, vooral omdat de volgende dag de vlucht terug naar Nederland geboekt stond.
Nu ben ik dus een week in Nederland waarna we zondag weer terug naar Oxford vliegen waar we in de eerste twee weken beginnen met de First Officer Fundamentals. Meer hierover later. Nu eerst nog een paar dagen vakantie..

Flying the Seneca

Met 2×200 pk in plaats van 1×160 pk, en een kruissnelheid van 140 kts (260 km/h) in plaats van 100 kts (185 km/h) is de Seneca een aardige stap verder dan de vertrouwde Warrior.

Het vliegen op de Seneca is erg wennen omdat alles letterlijk iets sneller gaat en je nu twee motoren in de gaten moet houden in plaats van slechts een. Hoe dan ook, de Seneca voelt iets meer aan als een echt vliegtuig en is erg gaaf om in te vliegen.
Inmiddels heb ik er vijf vluchten op zitten, en drie simsessies. Het aantal vluchten te gaan voor het Commercial Pilot License is dus slechts nog twee vluchten en een sim. De verwachting is dat ik deze test aanstaande vrijdag of zaterdag kan doen. Zaterdagavond staat vervolgens de vlucht geboekt terug naar Nederland, waar we zondagavond op Schiphol aankomen. Met het behalen van het CPL komt er dus een einde aan iets meer dan vier maanden Goodyear..

PT2 Pass, tijd voor de Seneca

Vanochtend stond Progress Test 2 op de planning. Na een kleine vertraging werden we dan eindelijk gebriefd. De examinator die de test heeft afgenomen is tevens Chief Flight Instructor hier op Goodyear, hij had eerst nog een bespreking waar we op moesten wachten. Hoe dan ook, na een kleine vertraging kon ik het vliegtuig gaan checken, waarna we konden vertrekken.
Allereerst hebben we een hold gevlogen over eagle, een baken vlakbij het vliegveld mobile. Mobile is een privestrip van de Lufthansa vliegschool en Oxford Aviation, gelegen niet al te ver weg in Rainbow Valley.
Na de hold en de approach werd ik naar een stukje rustig luchtruim geinstrueerd waar we de inmiddels bekende stalls hebben gedaan. Verder enkele bochten, klimmen en dalen waarbij een aantal instrumenten onbruikbaar, bedekt zijn. Als laatste onderdeel nog enkele unusual attitudes. De examinator brengt het toestel hierbij in een abnormale positie waarna je het moet recoveren met een aantal instrumenten bedekt.
Na deze manouvres zijn we terug gevlogen naar Goodyear, in totaal duurde de test zo’n anderhalf uur.
Terug op het vliegveld kreeg ik te horen dat ik geslaagd was voor de test. Alleen het cijfer en de briefing zou ik pas krijgen nadat Jurrien zijn vlucht had voltooid.
Na ongeveer twee uur wachten kregen we de debrief. Hij had slechts enkele kleine aanmerkingen. Beiden hebben we een twee gehaald voor dit examen. Een resultaat waar ik erg blij mee ben. En aangezien deze examinator bekend staat als best kritisch in het geven van cijfers ben ik hier extra tevreden mee!

Morgen staat er nog een Warrior vlucht geplanned. Dit is omdat de EPST’ers, in tegenstelling tot de andere studenten, vijf uur minder op de Seneca vliegen, en daarom vijf uur meer op de Warrior.
Maar na deze vlucht is het tijd voor de Seneca, hiermee beginnen we aankomde woensdag!

Ook zijn m’n ouders op bezoek geweest. Zelf had ik door het vliegen niet onwijs veel tijd, maar zij hebben veel van de omgeving kunnen zien en leuke dingen gedaan. Op de laatste dag heb ik m’n moeder mee de Practice Area ingenomen in de Warrior voor een klein rondvluchtje. Je kan de Warrior’s namelijk ook huren zolang er maar iemand met een license naast je zit. In mijn geval had ik dus Lee mee gevraagd, die dit graag deed. Het was een mooi tochtje zo net voor zonsondergang.

PT2 Nadert en Judith in Goodyear

Nog twee dual lessen te gaan, en het is alweer tijd voor Progress Test 2. In deze PT2 wordt je getest op het vliegen met enkel de instrumenten, en dus geen zicht naar buiten. Je krijgt dan ook een soort hoed op die je zicht gedeeltelijk belemmert waardoor je dus niet over het instrumentenpaneel kan kijken. Dingen die getest worden zijn onder andere; verschillende stalls, slow flight, bochten maken door middel van tijdsberekening en het vliegen van holds en een approach. Een hold is een bepaald stuk lucht bedoeld om vliegtuigen op een plek te houden wanneer ze niet direct kunnen landen. Het is dan noodzakelijk dat een toestel binnen een bepaalde tijd telkens over hetzelfde vaste punt vlucht met dezelfde standaard bochten, en dus absoluut niet buiten dit gebied komt. En hiervoor berekenend dan met de huidige wind op die hoogte. Uiteraard komt er nog wel wat meer bij kijken dan een rondje vliegen.
Ergens midden deze week zal PT2 dus geplanned staan. Na PT2 is het tijd voor het multi-engine toestel, de Seneca.

Onlangs is Judith hier langs geweest in Goodyear. Hoewel ik geen vakantiedagen hier heb of mag nemen, had ik gelukkig wel m’n weekend en twee keer een vlucht vroeg ik de ochtend. Hierdoor konden we dus wel een aantal leuke dingen doen. Verder had ik voor deze tijd een aardig auto’tje gehuurd, de Dodge Charger. Helemaal prima, met natuurlijk een automaat (standaard in Amerika), airco en cruisecontrol voor de lange ritjes.

Als eerste zijn we naar Sedona gereden, een mooi stukje natuur, vooral kenmerkend door de roodsteenachtige bergen. Hier hebben we een leuke toch doorheen gemaakt, om ‘s avonds in een gezellig restaurant, tijdens zonsondergang, te eten met uitzicht op het gebergte.

Een aantal dagen later had ik weer een vroege vlucht, met de dagen erna weekend. ‘s Middags zijn we richting de Grand Canyon gereden voor een helicopter tour. Na een zo’n 3,5 uur rijden kwamen we aan in het natuurgebied. Hoewel het weer er niet echt goed uitzag, en we de hoop al hadden opgegeven dat de tour door zou gaan, konden we na een half uur langer wachten toch boarden. De route die we hadden uitgekozen was alleen niet mogelijk omdat het weer daar echt te slecht was, daarom kregen we, volgens de piloot, een mooier gebied te zien aan de andere kant van de Grand Canyon.

Na eerst over een stuk bos te vliegen, nader je ineens de rand hiervan, waar ineens de Grand Canyon begint. Het was een ontzettend mooie tour, en terwijl we over het de rivieren vlogen die er doorheen stromen, kwam de zon nog door de wolken schijnen.
Na deze tocht zijn we in de auto gestapt om weg te rijden van de regen en de wind hier. Vanuit hier zijn we direct door gereden naar Las Vegas!

Naar Las Vegas was het ongeveer 5 uur rijden. Voor ons verblijf de komende twee nachten hadden we gekozen voor het hotel The Venetian. Een hotel geheel in stijl naar de naam. Rond half 9 kwamen we hier aan. Alleen bleek bij het inchecken dat onze geboekte kamer niet meer beschikbaar was. Vandaar dat we kosteloos een upgrade kregen naar een ware suite met uitzicht over The Strip. De suite was bijna twee keer zo groot als de andere en zag er echt heel mooi en luxe uit. Behalve de suite, hebben we ons uitstekend vermaakt deze twee dagen!

Verder zijn we een dag naar Lake Pleasant geweest. Hier hebben we, met nog een aantal andere EPST’ers, een boot gehuurd met wakeboard en tube erbij voor een dag fun!

Als laatste heb ik Judith nog een keer meegenomen de lucht in, in de Warrior. Via school kun je namelijk een toestel huren. Voorwaarde is dat het op naam staat van iemand met een license. Ik heb dus ook Lee hiervoor meegevraagd. In de ochtend stegen we op vanaf Goodyear, waarna ik eerst Rainbow Valley heb laten zien. Vervolgens zijn we doorgevlogen naar een vliegveld, niet te ver van Goodyear, genaamd Chandler. Hier hebben ze een leuk restaurant met uitzicht op het vliegveld waar we met zn drieen hebben ontbeten. Na het ontbijt zijn we terug gevlogen richting Goodyear. Een leuk tochtje dus, en nu weet Judith nog beter wat ik hier doe.

Al met al een erg leuke tijd gehad met Judith! Aankomende woensdag komen m’n ouders ook voor tien dagen langs. Heb ze al een tijd niet gezien, dus het wordt ongetwijfeld gezellig.
Als alles mee zit duurt de Seneca periode maar zo’n anderhalve week, afsluitend met de CPL (Commercial Pilot License). Dat zou dus kunnen betekenen dat ik rond dezelfde data als m’n ouders terug vlieg naar Nederland!

Tot slot ben zijn we vorige week met bijna de hele EPST klas naar een basketbalwedstrijd geweest.
De Phoenix Suns tegen de Atlanta Hawks. Een erg gave wedstrijd, met op z’n Amerikaans natuurlijk een grote show er omheen. Hoewel de Suns eigenlijk alle periodes voor stonden, konden ze dit niet in de laatste. Hierdoor verloren ze net met 96 tegen 100. Hoe dan ook, het was leuk om er geweest te zijn!